Vacation Intermezzo (4/8/08)

και επειδή δεν υπήρχε περίπτωση τελικά να πάνε όλα καλά, χτυπά το κινητό και μου λέει ο παπάρας "κατέβα στη δουλειά γιατί η άλλη δεν ήρθε". Για όνομα δηλαδή!!!!! Καποιανής η μανούλα ή ο Θεός της γαμιούνται κανονικά!! Η γκόμενα που αντικαθιστούσα ως τώρα προφανώς είχε ξύσει τόσο το μουνί της καθώς το έπαιζε και με σκεφτόταν, της τελευταίες 3 εβδομάδες, που έκανε πληγή και δεν ήρθε στη δουλειά. Βάσω δεν είσαι ούτε για τον πούτσο, γιατί δεν τον αξίζεις. Αλλά μάθε και αυτό: Όταν συναντηθούμε και μιλήσουμε εφ' όλης της ύλης, μετά θα χρειαστεί να είσαι άρρωστη για ένα μήνα, για να μη πω για πάντα, με τα ψυχολογικά κόμπλεξ και την μαλακία που κουβαλάς.

Και άντε τρέχα τώρα μαλάκα να κατέβεις στην κόλαση στις 12,30 και να βρεις και Parking σε αυτό που κατά τα άλλα λέγεται "άδεια" πόλη. Αρχίδια. Θα μου πείτε "γιατί πήγες?". Υπάρχουν δύο λόγοι βασικά. 1. Στο μέτωπό μου γράφει με μεγάλα γράμματα "Ήρωας Μαλάκας", και 2. γιατί το μεροκάμματο ήταν κάλο (!!!), πάλι καλά .

Πευκοχώρι (1-3/8/08)

Κατά τις 22.00 τελικά φτάνουμε στον προορισμό. Πευκοχώρι Χαλκιδικής*. Γρήγορο check in στο ξενοδοχείο και smalltalk του κώλου με τον υποδοχέα, ο οποίος φανερά δεν είχε κέφια, και μετά στην πιάτσα για φαϊ και ξύδια. Γενικότερα δεν υπήρχε κάτι ενθουσιώδης στο μέρος και καταλήξαμε τελικά με μπύρες και μια τεράαααστια πίτσα, και μετά ένα ποτάκι για σβήσιμο της ημέρας.

Θαύμα. Μετά από εκτενείς ύπνο και κλασσική μουγάτσα και γαλατάκι είπαμε να δείξουμε τις Απολλώνιες κορμάρες μας στον λαό, ο οποίος μας περίμενε στον Γλαρόκαβο. Ποτέ δεν είχα πάει και είχα ακούσει τόσες και τόσες ιστορίες για αυτό το μέρος. Τελικά, προσωπική μου άποψη, all for nothing. Ένα μέρος μέτριο που απλά έχει κάνει όνομα από παλιά και το διατηρεί για κάποιο λόγο. Όλοι οι wannabe's εκεί. Service ΑΘΛΙΟ.

Τα κοριτσάκια που πήγαιναν πέρα δώθε ήταν μια χαρά, αλλά ο υπεύθυνος ήταν για το λάκκο με τα κωλοδάχτυλα. Ακόμα δεν είχαμε πάει μας είπε μια μαλακία με το καλημέρα και είμασταν έτοιμοι να τον μουντάρουμε. Ρε βλάκα, κοιτάχτηκες στον καθρέφτη πριν βγεις στην πιάτσα!!?? Ο τύπος φορούσε αντί για μαγιό ή βερμούδα...βρακί!!!! ΕΛΕΟΣ. Drop Dead Motherfucker. Επίσης ο καφές, άθλιος και στη γεύση και στην εμφάνιση. Οκ μάγκες, πληρώνω καφέ, θέλω καφέ! Δε θέλω μισό ποτήρι αφρό! Γκεγκε! Η μουσική, άστα. Chill out προηγούμενου αιώνα, Η Θάλασσα, αν και φυσούσε ήταν μια τέλεια, και για όσους δεν ξέρουν πολύ βαθυά (και για αυτό προσοχή αν σας πάει ο άνεμος προς τα εκεί).

Πάλι καλά που βρήκαμε στην τσόντα και 2 φιλαράκια και τα είπαμε λίγο και γελάσαμε, αλλιώς ο μέσος όρος της μέρας θα ήταν τελείως χάλια.

Επιστροφή στο Ξενοδοχείο. Επιτέλους! να φύγει η αλμύρα, και να ακούσουμε λίγο Metal. Στα καπάκια 2η ξενέρα. Κλείνωντας δωμάτιο, πρόσεξα ότι το ξενοδοχείο προσέφερε και wireless internet, έστω και αν το χρέωναν 2 Ευρώ την ώρα (οι κλέφτες). Προσπαθώ να συνδεθώ, τίποτα. Ζητούσε password. Dammit! Πάω λοιπόν στον καθόλα χαρούμενο για 2η μέρα τύπο στην υποδοχή, και του ζητάω password ή dongle και μου λεει ότι maximum μπορώ να χρησιμοποιήσω το Net για 2 ώρες αλλά όχι σήμερα γιατί έχει πρόβλημα στην μετάδοση του σήματος. Αν και τα πήρα γιατί ο τύπος ήταν άσχετος, γιατί το σήμα ήταν καμπάνα, δεν είπα τίποτα. 3η ξενέρα στο καπάκι. Γυρνώντας στο δωμάτιο βλέπω μια πινακίδα να γράφει "Απογορεύεται η κολύμβηση στην πισίνα μετά τις 18.00" WTF!!!!!!!!!!!!!

Τελικά κατηφορίσαμε στο χωριό για καφεδιά και ταβλάκι, και ένα μικρό σερφαρισματάκι στο net (τελικά είναι συνεννοημένοι όλοι εκεί, ίδιες τιμές, 2 Ευρώ η ώρα...) Δεν χρειάζεται να αναφερθώ στο ταύλι, όλοι ξέρουμε ποιός νίκησε!!! αχαχαχα.

Το βραδάκι βρεθήκαμε με φιλικό ζεύγος για γερμανικό φαγητό. Και κλείσαμε την βραδυά με κοκτείλ στο Wikiki στην Χανιώτη (είναι must, πρέπει να πάτε guys).

Επίλογος τριημέρου. Ανέμελος ύπνος χωρίς ξυπνητήρια πάλι, πρωινό εργένικο πάλι, βουτιά στην πισίνα, ταυλάκι και φραπεδιά δίπλα από την πισίνα (ίδιο αποτέλεσμα πάλι) και μετά check out και επιστροφή.

Ηθικό συμπέρασμα: Πρώτη φορά κάνω άδεια μετά από 5 χρόνια δουλειάς στην ίδια εταιρία, αλλά νιώθω καλά. Πρώτη φορά δεν μου καίγεται καρφί για το τι θα γίνει εκεί για το όσο λείπω.

* ή αλλιώς γνωστή και ως Καψόχωρα. Πήρε το όνομα αυτό γιατί τα πολύ παλιά χρόνια, το χωριό είχε κάθε λίγο επιδρομές από Πειρατές που τα γαμούσαν και τα έκαιγαν όλα.

The Last Day (01/08/08)

Αφού ο υποφαινόμενος "μαλάκας" είχε να καλύψω 2 θέσεις εργασίας μόνος μου για τις τελευταίες εβδομάδες, και η κούραση ήταν αρκετή, και αφού άρχισε να μετράω αντίστροφα της μέρες, την Πέμπτη που μας πέρασε (δηλαδή είχα φτάσει στο 2 και σήμερα), η ΔΕΗ αποφάσισε να μου κεράσει τον μεγάλο και εύγευστο φαλλό της. Εκεί που όλα πήγαιναν μέλι γάλα, έκοψε το ρεύμα από τις 13.00 έως τις 17.00, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να πεθάνει στην πορεία το Ups στο γραφείο, να παίρνουν οι ορδές των βαρβάρων πελατών μας τηλέφωνο και να κράζουν μιας και δεν πρόλαβα να γυρίσω όλα τα συστήματα στον backup server (έλεος δηλαδή, πριν το τελευταίο enter πέθανε η γαμομπαχατέλα), και οι κούραση και τα νεύρα να εκτοξεύονται στα ύψη. Την τελευταία μέρα (Παρασκευή) όλα έδειχναν ομαλά. Είχε μείνει βέβαια όλοι η δουλειά της Πέμπτης, οπότε πάλι κόλαση.

Είχαμε κανονίσει με τον Ave ένα magical mystery tour στη Χαλκιδική για τριήμερο, και όλα ήταν έτοιμα (Ξενοδοχείο, αποσκευές κλπ) εκτός από μένα. Με ενδεικτική ώρα λήξης ωραρίου τις 17.00 και αναχώρησης 19.00, έχω φτάσει στις 15.30 και έχω βγάλει μόνο τη μισή δουλειά. Άγχος. Μετά από διαλειμματάκι 10 λεπτών + 2 coke zero + 2 red bull, συνέχισα την εργασία και τελικά έφυγα κατά της 17.30+κάτι ψηλά. Οπότε το adventure μπορούσε να ξεκινήσει. Κλασσικά όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις επαληθεύεται και ο νόμος του Murphy, όλα τα φανάρια κόκκινα, κίνσηση της πουτάνας, πάλι αγχος. Τελικά η αναχώρηση επιτεύχθει κατά της 20.00.

Άδεια....

@ LAST

Euro 2008: Der Untergang

πάλι άργησα να γράψω, όχι όμως από θλίψη αλλά από οργή. Μεγάλη κατάντια, ντροπής πράγματα. Τα κόκαλα του αρχηγού να τρίζουν από την μια, και από την άλλη Ιταλίδες δεσποινίδες να μας κατηγορούν ότι δεν γράφουμε γιατί είμαστε κότες.

Ο τελικός

Γερμανία - Ισπανία: 0-1

Το πρώτο παιχνίδι που θυμάμαι να είδα ολόκληρο όταν ήμουν πιτσιρικάς ήταν (και εδώ τραγικοί ειρωνεία πείτε το ή διαβολική σύμπτωση) το Ιταλία - Γερμανία, τον τελικό του Μουντιάλ 1982. Τότε δεν ένιωθα τίποτα, μικρός ον, μετά όμως αφού βρήκα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην στρογγυλή θεά και έχω δει όλες τις διοργανώσεις on tape, ένιωσα ένα τεράστιο κενό, μια τρύπα στην καρδιά. Το ίδιο συνέβει και το βράδυ της προηγούμενης Κυριακής.

Πέρα ότι είμασταν για 5 και όχι για ένα μόνο γκόλ, αλλά Jogi το κάρο βούλιαξε στα σκατά. Μόνο ο Basti έπεσε ηρωικά μαχόμενος σαν τα παλικάρια στο ανατολικό μέτωπο 60 χρόνια πριν. Όλοι μα όλοι ανύπαρκτοι. Δεν ξέρω με ποιόν να αρχίσω και με ποιόν να τελιώσω. Τον παππού aka τρύπιο aka τροχονόμο Lehmann? Έλεος! Τον πεθαμένο από καιρό Ballack? Τον Metzelder, που έκανε και επελάσεις στην επίθεση και ήταν πιο αργός και από τον Δέλλα στις επιστροφές του?? Το φτηνό αντίγραφο του pornostar Luca Toni, Gomez? Απορώ τι κάνει στη Στουτγκάρδη αυτός!! Ένα μεγάλο κωλοχανίο!!!

Αλλά αυτή είναι η κατάντια της διεθνοποίησης και της Ευρωπαικής Ένωσης, και τις πολιτικής που επιβάλετε από άλλους στην Πατρίδα εδώ και 60 χρόνια. Τα ξανθά παλικάρια (σαν τον Schweinsteiger) να κάθονται στο σπίτι και να αγωνίζονται νέγροι, πολωνοί και χορευτές της ρούμπα και του καν καν, για να ρίξουν στη λάσπη το ένδοξο έμβλημα της φανέλας τους. Ούστ kanacken.

Άλλα συνεχίζουμε με το όραμα του αύριο, και όπως έλεγαν οι παλιοί :

"Unsere Knochen Könnt Ihr Brechen, aber unseren Glauben Nicht"

Post Scriptum:

Σε γενικές γραμμές ήταν καλό το Euro. Χαρακτηριστική μαχήτικότητα από τις μικρότερες ομάδες που διψούσαν για διάκριση (έστω και λίγοι παίκτες μόνο) ή την καλύτερη προσφορά στις καλοκαιρινές μεταγραφές.

Ήταν το Euro με το μεγαλύτερο συνοθήλευμα ξένων παικτών στις διάφορες εθνικές. Ισπανία με βραζιλιάνο, Ιταλία με Αργεντίνο, Ελβετία με Τούρκο, Τουρκία με βραζιλιάνο, Γερμανία με multikulti σύνθεση. Απλά Απαράδεκτο.

Απαράδεκτη επίσης και η διακοπή λόγω "καιρικών συνθηκών" στον ημιτελικό Τουρκία - Γερμανία.

Απαράδεκτη για άλλη μια φορά η Ιταλία που κάποιοι την θεοποιούν, ενώ είναι η μόνη ομάδα που περνάει τους ομίλους με ισοπαλίες.

Μεγάλη εντύπωση στους ομίλους οι κομπλεξικοί Πορτογάλοι και Ολλανδοί για άλλη μια φορά, και μετά νέτα.

Και τέλος δεν μπορώ να μην αναφερθώ στους cult speakers της Net, Βερνίκος και Σια, οι οποίοι την μαλακία την έχουν σπουδάσει καλά με τα λεφτά μας τόσα χρόνια. Σας εύχομαι να πάτε και λίγο παραπέρα και να μπλέξετε και με την πολιτική!!!.

Αυτά.